pred485-blog6

selamlar;

bu derse başladığımız ilk haftaları düşünüyorumda çok mesafe kat ettiğimizi -kendi adıma daha rahat söylerim- görüyorum. inanç bey çok haklı bireysel çalışmalarımızda cesaret göstermede biraz sıkıntı çekiyoruz. grup performanslarında daha iyiyiz. özellikle bazı arkadaşlarda gözlemlediğim çok ciddi gelişmeler var.

herşeyden önce basit ama derinlikli oyunların oynanması bizi cesaretlendiriyor. zannımca, insan sahneye çıktığında – öylede oluyor- herkesin ona baktığını düşünüyor. ne zaman ki kendini sahne performansında oyunun içinde sıfırlayabiliyor kendisini silebiliyor işte o zaman daha rahat davranıyor ve başkalrının ona bakmalarına aldırış etmekten vazgeçiyor.  ders başlarında oynanan o oyunların  kendimizi bir çeşit eritmek gibi işlevi  oluyor. oradaki herkes oyunun içinde olduğundan benliğimiz eriyebiliyor.

bir gün dersi anlattığım bir arkadaşa dersde oyun oynuyoruz deyince “bu yaştamı” gibi bir karşılık vermişti. bende – belkide geçiştirmek için belki de oyun oynarkenki  anlayışımı hiç düşünmeden direk yansıttım-  “herkes oynuyor” demiştim. evet belkide durumu özetliyor.

son üç haftadır çalışmalar gerçekten çok güzel oluyor.   ama ben kendim için bir şeyi farkettim. ben iyi bir senaryo yzabilirim. amaoyunculuğum belki. genelde oyun kurgularken ayrıntıları ve oyunun seyri ni değiştirecek güzel tekliflerim oluyor. bunu dizayn yaparken farkedebiliyorum.  bu yüzden şu gizemli kamera. ilk haftaların en popüler argümanı çok işe yarayabilir. belkide şanssızlık bu hafta yoktu. poster oyununda her bir karede mimik ve postüllerimizin nasıl göründüklerini görmek isterdim ve eğer görmüş olsaydık hem cesaretimiz için olumlu etkisi olurdu hem de bundan sonrakiler için geri dönüşüm olabilirdi. benim teklifim; kamerada çekilenlerin bir şekilde yayınlanması. sınıf ortamında olanların bütününün yayınlanmasını bende doğru bulmuyorum ama bazı önemli yerlerin kısa filmler halinde veya fotoğraflar halinde yayınlanmasını isterim. bu işi yapabilecek işten anlayan gönüllü arkadaşlarda çıkacaktır.